KENNIS – BLOG

GEPUBLICEERD OP 11 DECEMBER 2020

De andere kant belicht (deel 1): Hoe is het om starter te zijn op de woningmarkt?

Naomi Mae Poppinga conceptontwikkelaar bij U.Minds

AUTEUR: NAOMI MAE POPPINGA

Mijn fascinatie voor wonen is al vroeg ontstaan. Ik ben opgegroeid op een boerderij, mijn paleis met 80-120 zwart-witte prinsessen. Ik woonde dus heel anders dan de meeste van mijn vriendjes en vriendinnetjes. En iedereen wilde bij mij thuis spelen –want ja, wie wil dat nou niet op een boerderij. Toch vond ik het altijd loei-interessant om juist bij hen thuis te spelen.

Ik had toen al door dat er een ‘standaardhuis’ was versus ‘speciale’ huizen. Bij de speciale huizen kon ik me verwonderen en verbazen. Deze huizen hadden vaak de beste verstopplekjes. Tot op de dag van vandaag weet ik dat ik ooit een speciaal huis wil.

Door mijn interesse in woon- en leefruimte ben ik uiteindelijk conceptontwikkelaar geworden bij U.Minds. Ik ben zelf geen bouwkundige en wil juist bijdragen aan de menselijke kant van de projectontwikkeling. Dit jaar bevond ik mij ook aan de ‘aan de andere kant’ van de projectontwikkeling: ik was zelf starter op de woningmarkt. Het werd namelijk tijd dat mijn vriend en ik de overgang gingen maken van studentenkamer naar samenwonen.

In deze blog van drie delen vertel ik over mijn ervaringen als woningzoekende en wat ik daarvan heb geleerd voor mijn werk. In dit eerste deel schets ik mijn achtergrond en hoe mijn vriend en ik als starters de woningmarkt betraden. In het tweede deel vertel ik over mijn ervaringen met de huizenjacht en het contact met de verhuurmakelaars. In het laatste deel geef ik tips en tricks voor zowel woningzoekenden als voor de vastgoedbranche die ik zelf uit mijn ervaringen heb meegenomen.

“Een lange reis maken was voor ons de perfecte relatietest om te kijken of we de volgende stap durfden te nemen: samenwonen.”

Het plan was om drie maanden door Nieuw Zeeland te trekken en daarna te gaan samenwonen in Utrecht. Het zag er hoopvol uit voor ons. Ik had een baan en kon met onbetaald verlof weg. Mijn vriend had ontslag genomen bij het bedrijf waar hij al jaren werkte. Hij had al verscheidene bedrijven op het oog en sollicitatiegesprekken gepland. Het was wel duidelijk dat hij na de reis kon beginnen met een baan in Utrecht.

Mooie blauwe lucht met witte wolke
We vertrokken in december 2019 en hebben een prachtige tijd gehad in Nieuw Zeeland. Mooi weer, adembenemende natuur, veel activiteiten, kortom een heel vrij en onbezorgd leven. Af en toe kregen we wat mee over Covid-19, maar het enige dat we er echt van merkten was dat er op bepaalde plekken veel minder toeristen waren dan normaalgesproken het geval zou zijn.

Tijdens de laatste twee weken van onze reis (begin maart) werd de sfeer grimmiger. Het werd ons duidelijk hoe erg de situatie ook in Nederland was en dat was ook het moment dat de sollicitatiegesprekken die mijn vriend gepland had, werden afgezegd.

“Alles wat er eerst zo rooskleurig uitzag, werd ‘vies bruin’.”

We kwamen terug in Nederland op de dag dat de lockdown inging. Na 3 maanden op elkaars lip, werden mijn vriend en ik weer opgesplitst. Ik ging naar de boerderij van mijn ouders, waar ik heel graag ben. Mijn vriend ging weer bij zijn moeder wonen. Voor mij begon mijn werk een paar dagen later ook weer, zij het in een andere opstelling dan voorzien: thuis aan de keukentafel.

Maar mijn vriend had geen inkomen. Uiteindelijk vond hij werk als logistiek medewerker: dozen inpakken en bestellingen klaarzetten. We waren natuurlijk heel blij dat hij weer werk had, maar het was niet het inkomen en het soort contract om in aanmerking te kunnen komen voor een (starters)woning in Utrecht.

De stap naar samenwonen was financieel gezien voor ons sowieso niet niks: voor mijn fijne kamertje op 10 minuten lopen van het centrum van Utrecht en het centraal station, betaalde ik maar € 325,- inclusief. Als ik dan kijk naar mijn toekomstige huur van minstens €1300,- exclusief… Dan is dat best wel even slikken.

“Ik groeide dansend en spelend in de regen op, tussen de dartelende kalfjes op de boerderij. Dat is wel wat anders dan een rijwoning in de stad.”

En naast alle praktische obstakels, zijn er ook nog de dromen en idealen die je als jonge woningzoekende hebt: dat ene speciale huis met die geweldige verstopplekjes bijvoorbeeld. Inmiddels woon ik zo’n 2,5 jaar in Utrecht en voel ik me thuis in de stad. Hiervoor waren mijn woonomstandigheden echter heel anders: Zo heb ik dus gewoond op een boerderij, maar ook in een verlaten horecapand op Ameland, in een personeelswoning op Ameland, in twee studentenhuizen in Tilburg en in een appartement in Bilbao (Spanje). Dat schept toch bepaalde verwachtingen.

Voor mijn werk ben ik dagelijks bezig om woonruimte voor mensen te helpen realiseren, maar voor mijn vriend en mij een huis vinden, leek een onmogelijke opgave. Mag je nog dromen als starter of dien je jouw ideaalbeeld aan de kant te schuiven voor realiteitszin? Met vrees voor het laatste, was ik mij gaan verdiepen in het huuraanbod van Utrecht en ging ik op zoek naar de juiste ‘spelers’. Ik had een partij gevonden waarbij we ons moesten inschrijven. In de volgende blog vertel ik je over dat proces.

Cta van conceptontwikkelaar Naomi Mae van U.Minds

NAOMI MAE POPPINGA – CONCEPTONTWIKKELAAR

Wij bloggen regelmatig en lezen voor jou alles wat er te lezen valt over proces architectuur, co-creatie en gebiedsontwikkeling. En delen elke maand alleen wat we écht de moeite waard vinden via